رادیواکتیو

   چند روز پیش از اون روزهایی بود که حسابی دلم گرفته بود. خانواده برای زیارت به کربلا مشرف شده بودن و من در وسط تعطیلات نوروز در گیر و دار کارهای عقب افتاده پایان نامه و سمینارم بودم. در همین حال و احوال بودم که به ذهنم خطور کرد برای خودم فال حافظ بگیرم. فاتحه خوندم، نیت کردم و دست گذاشتم لای کتاب و شروع کردم به خوندن...

روز     وصل    دوستداران    یاد     باد		یاد    باد    آن    روزگاران    یاد    باد
کامم  از  تلخی غم  چون زهر  گشت		بانگ   نوش    شادخواران   یاد   باد
گر  چه  یاران   فارغند    از    یاد   من		از   من  ایشان  را  هزاران   یاد   باد
مبتلا    گشتم   در   این   بند   و   بلا		کوشش  آن   حق  گزاران    یاد   باد
گر چه صد رود است در چشمم  مدام		زنده    رود    باغ    کاران     یاد   باد
راز  حافظ  بعد   از  این   ناگفته   ماند		ای     دریغا      رازداران       یاد   باد

                   اندر  دل   من   مها  دل‌افروز   تویی         یاران هستند و لیک دلسوز تویی

                   شادند جهانیان به نوروز و به عید         عید  من و نوروز  من  امروز  تویی

   خدایا شکرت. بهاری دیگر از راه می رسد و تو باز هم این فرصت را به من دادی تا رویش برگها و شکوفه ها را نظاره گر باشم. خدایا از تو می خواهم عزیزانمان را که در سال گذشته نزد تو پرکشیدند بیامرزی و مورد لطف و مغفرت خود قرار دهی. مادر بزرگ، پدر بزرگ و عمه عزیز روحتان شاد و نوروز بر شما مبارک باد. خداوندا تمنا دارم هیچ بنده ای را به درد عشق گرفتار نسازی و اگر عاشق نمودی  شراره عشق را در دلش فروزان نمایی. بار الهی پدر، مادر، خواهر و برادرم را سلامت بدار و تمام آنان را که دوستشان می دارم و به آنها عشق میورزم در پناه خود بگیر و عاقبت به خیر بگردان. الهی آمین

             ای عشق مدد کن که به سامان برسیم         چون  مزرعه  تشنه  به  باران  برسیم

             یا  من  برسم  به  یار  و   یا  یار  به  من         یا  هر دو  بمیریم  و  به  پایان  برسیم

   چندی پیش دوست عزیزم مرتضی خورشیدزاده پس از گذشت حدود ۱۰۰ روز اقامت در مالزی به عنوان دانشجوی مستر رشته MBA  برای گذراندن تعطیلات به ایران برگشت. به همین مناسبت دو شب پیش در یک هوای سرد برفی به همراه دوستان قدیمی دوره کارشناسی شام رو دور هم خوردیم و سپس من، مرتضی و محمد برای پیاده روی به پارک کوهسنگی رفتیم. در ادامه تصاویر مربوط به این شب زیبای برفی رو براتون میزارم.

كاشكي ميشد بهت بگم چقدر صدات و دوست دارم
چقدر مثل بچه گي هام لالايي هات و دوست دارم

سادگي هات و دوست دارم خستگي هات و دوست دارم
چادر نماز و زير لب خدا خدات و دوست دارم

كاشكي رو طاقچه ي دلت آينه و شمعدون ميشدم
تو دشت ابري چشات يه قطره بارون ميشدم

كاشكي ميشد يه دشت گل برات لالايي بخونم
يه آسمون نرگس و ياس تو باغ دستات بشونم

بخواب كه ميخوام تو چشات ستاره هام و بشمرم
پيشم بمون كه تا ابد دنيا رو با تو دوست دارم

دنيا اگه خوب اگه بد با تو برام ديدنيه
باغ گلاي اطلسي با تو برام چيدنيه

شب های  امتحان،  بر  ما  چه  می رود؟       در   ماتمم   و   هیچ، خوابم   نمی برد

ده   دور   کرده ام،   شب  تا  سحر   ولی       هنگام     امتحان،   از    یاد    می رود

ذهنم مشوّش است، سرشار از استرس        آینده  مبهم است، فردا چه می شود؟

جانم   به  لب  رسید،  یارب  مدد  رسان        این  بنده   را  ببخش،  آدم  نمی شود

ترمی   دگر    روم،    از   بهر    ثبت    نام       عمرم به سر رسید، آخر چه می شود؟